Znamię osobowości

Byt niezależny musi być koniecznie bytem nie posiadającym przyczyny, czyli panem samego siebie. Jeśli właściwe znamię osobowości polega – jak mówiliśmy przed chwilą – na fakcie niezależności i byciu w sobie samym pewną całością, chociażby niedoskonałą, to osobowość i wolność niezależności są ze sobą sprzęgnięte nierozdzielnie: wspólnie rozwijają się w skali poszczególnych bytów: na szczycie bytu Bóg jest osobowością w czystym akcie i wolnością niezależności w czystym akcie, jest do tego stopnia osobowy, że jego istnie- nie jest jego aktem poznania i miłości, do tego stopnia niezależnym, że będąc przyczyną wszystkich rzeczy sam istnieje absolutnie bez przyczyny, bowiem istota jego jest aktem istnienia.

W każdym z nas osobowość rozwija się wraz z wolnością niezależności. Człowiek jest bowiem bytem w ruchu: jeśli niczego nie zyskuje, nic nie posiada i traci to, oo miał: musi zdobywać swój byt. Cała historia jego nieszczęścia i jego wielkości jest historią wysiłków zmierzających do zdobycia, wraz z osobowością, wolności niezależności. Jest on powołany do zdobywania wolności.

Należy tu odnotować dwie podstawowe prawdy. Pierwszą z nich jest to, że byt ludzki będąc osobą, a więc bytem niezależnym dzięki temu, że jest duchem, znajduje się z natury na najniższym stopniu osobowości i niezależności, ponieważ jest duchem w substancji zawierającej materię i jest bezwzględnie podporządkowany swemu losowi jako ciała. Drugą prawdę stanowi to, że jakkolwiek byt ludzki jest tak nędzny, tak biedny, tak zniewolony i poniżony, to jednak tkwią w nim niezniszczalne aspiracje osoby: a celem tych dążeń, jako takich, zarówno w życiu poszczególnego człowieka, jak i w życiu rodzaju ludzkiego, jest zdobycie wolności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>