Teoria równowagi systemu społecznego – kontynuacja

W ten sposób zasada „sprawdza się” automatycznie w momencie sformułowania: jest pozbawiona wartości empirycznej, stanowi bowiem nie tyle „prawo”, ile ukrytą definicję: jej przedmiotem są faktycznie nie związki między dwiema niezależnymi zmiennymi, lecz – jak w każdej „definicji projektującej” – związki między nazwami. „Teoria równowagi społecznej” jest chyba jedną z najsłabszych części Parsonsowskiego systemu.

Zatrzymajmy się wreszcie na funkcjonalnej teorii stratyfikacji, sformułowanej przez samego Parsonsa w A Revised Analitical Approach to the Theory oj Stratification (w pracy Ciass, Status and Power Bendixa i Lipseta) oraz przez Davisa i Moore’a.

Parsons wyprowadza swą teorię stratyfikacji z przedstawionej poprzednio koncepcji zróżnicowania funkcji pełnionych przez elementy systemu. W zależności od wagi tych funkcji dla systemu jedne są, zdaniem Parsonsa, cenione wyżej, inne – niżej: odpowiednio do tego ulega zróżnicowaniu intensywność gratyfikacji osobników pełniących te funkcje. Polega to zarówno na zróżnicowaniu udziału w materialnych dobrach społecznych, jak na zróżnicowaniu zasobu społecznego prestiżu: społecznie akcentowany system wartości, jeśli funkcjonalnie odpowiada zróżnicowaniu wagi poszczególnych funkcji, musi forytować tych właśnie osobników, a właściwie te pozycje społeczne, które związane są z pełnieniem funkcji o szczególnej wadze dla systemu. W rezultacie podstawą uwarstwienia społecznego, twierdzi Parsons, jest „wspólna hierarchia wartości”: jest ona funkcjonalnie niezbędna dla istnienia systemu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>