ŚWIAT OSOBOWY

Personalizm jest filozofią, a nie tylko postawą. Jest filozofią, nie jest systemem. Nie unika systematyzacji. Bowiem w myśleniu potrzebny jest porządek: pojęcia, logika, schematy unifikacji są użyteczne nie tylko dla utrwalenia i komunikowania myśli, która bez nich rozpłynęłaby się w mglistych i oderwanych intuicjach: służą one do przenikania w głąb tych intuicji: są to zarazem narzędzia badania i wykładu. Personalizm jest filozofią, a nie tylko postawą dlatego, że ściśle określa struktury.

Ale jego centralnym twierdzeniem jest istnienie osób wolnych i tworzących. Dlatego do sedna tych struktur wprowadza on zasadę nieprzewidywalno- ści, która rozsadza wszelkie dążenia do ostatecznej systematyzacji. Nic nie może w nim wzbudzić większego wstrętu, niż tak powszechne dziś upodobania do aparatu myślenia i działania funkcjonującego jak automatyczny dystrybutor rozwiązań i nakazów, hamulec badań, ubezpieczenie od niepokoju, próby i ryzyka. Ponadto, nowa refleksja nie powinna zbyt pospiesznie ustalać w sposób definitywny swych problemów.

Mówiąc więc dla wygody o personalizmie, wolelibyśmy powiedzieć, że są różne personalizmy i odnosić się z szacunkiem do ich różnorodnych przedsięwzięć. Personalizm chrześcijański różni się na przykład swą wewnętrzną strukturą od personalizmu agnostycznego. Poszukując dróg pośrednich pomiędzy sobą, personalizmy te niewiele by zyskały. Jednakże spotykają się w pewnych dziedzinach myśli, w pewnych podstawowych twierdzeniach i w pewnych praktycznych zasadach postępowania odnoszących się do życia indywidualnego bądź kolektywnego: wystarcza to, by obejmować je wspólną nazwą.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>