Prorok Amos

Kolejnym prorokiem, któremu warto poświęcić nieco miejsca jest Amos. Pochodził z prostego ludu, nie należał do elity nabi profesjonalnie skupionych przy świątyni. Jego działalność przypada mniej więcej na okres panowania króla Jerobama II (784-744). Izrael przeżywał wówczas okres rozkwitu, żyjąc w poczuciu bezpieczeństwa. Stolica księstwa Aramu była podzielona wewnętrznymi sporami, zaś Asyria pozostawała neutralna. Izrael rozwijał handel z krajami ościennymi, rósł dobrobyt ludności. Niestety, naród żydowski nie docenił tego błogosławieństwa Jahwe, który zapewniał mu pokój, wolność i rozkwit.

W Samarii panowała demoralizacja: lud zaczął czcić pogańskie bóstwa, nie zachowywał przykazań Jahwe. W tej sytuacji Bóg przez usta proroka Amosa zapowiada karę: Zapomniał Izrael o swym Stworzycielu i pobudował pałace: twierdz warownych wiele wzniósł Juda – lecz ześlę ogień na jego miasta i pochłonie wszystkie ich zamki. Nie ciesz się, Izraelu, nie krzycz z radości jak inne narody, bo opuściłaś Boga swego uprawiając nierząd (…) Oto nadchodzą dni kary, zbliża się dzień odpłaty.

Amos w czasie, gdy Izraelczycy nie spodziewali się żadnej groźby czy niebezpieczeństwa, zapowiada trzęsienie ziemi, zarazę, suszę, najazdy wrogów Izraela i wreszcie upadek królestwa. Przepowiednia Amosa zaczęła się sprawdzać. Jerobam II umiera, wybucha rewolta, Żydzi są skłóceni i rozdarci wewnętrznymi sporami. Wybuchają przewroty: państwo politycznie i gospodarczo pogrąża się w chaosie, zaś potęga asyryjska kieruje się przeciwko Izraelowi. Nie po raz pierwszy sprawdza się twierdzenie, że siłą jednego państwa jest słabość drugiego państwa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>