POZIOMY ORGANIZACJI STRUKTURY SPOŁECZNEJ

Jedną z najsłabszych stron teorii socjologicznej jest, moim zdaniem, anal’za systematyczna składników strukturalnych w wielkich i złożonych społeczeństwach, ze względu na ich wzajemne związki. Usiłowaliśmy traktować takie terminy, jak „grupa”, „zbiorowość”, „instytucja” na bazie pewnego typu „płaskiego” porównania, wyróżniając jedynie takie cechy, jak wymiar i stopień „organizacji formalnej”.

W tym fragmencie proponuję schemat czterech szczebli (poziomów) organizacji strukturalnej, które należy w celach analizy strukturalnej precyzyjnie i systematycznie odróżniać, ale jednak kontrolować wzajemnie. Nazywam je: „pierwotnym” względnie technicznym szczeblem organizacji, szczeblem kierowniczym, instytucjonalnym oraz społecznym. Istotne rozważania na temat tych szczebli, ich określenia i analizy, wywodzą się z wielu źródeł, obejmujących badania małych grup, rodziny, organizacji nieformalnej, organizacji formalnej, ekonomiki, biurokracji i typów najwyższych organizacji społecznych, religijnych i politycznych.

Rozpocznę od stwierdzenia, iż wszystkie systemy społeczne są zorganizowane w tym sensie, iż różnicują się strukturalnie wokół dwóch głównych osi podziału. Gdy osie te przetniemy na połowę, określą one 4 główne problemy funkcjonalne, ze względu na które są zróżnicowane. Te cztery zasadnicze kategorie funkcjonalne znajdują zastosowanie na wszystkich szczeblach organizacji strukturalnej, które omówię w związku ze sposobami instytucjonalizacji orientacji na każdym szczeblu. Najpierw podam zarys wymiarów systemu odniesienia \ potem główne zasady, na podstawie których łączą się ze sobą: na końcu zaś omówię same szczeble.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>