MOHMERA TRAGICZNY OPTYMIZM

Emanuel Mounier urodził się 1 kwietnia 1905 r. w Grenoble. Na uniwersytecie w Grenoble studiował początkowo medycynę, a następnie filozofię u prof. J. Chevaliera. Po przeniesieniu się do Paryża w 1927 r. Mounier kontynuował studia pod kierunkiem P. Pougeta. W 1928 r. uzyskał stopień „agrégé de philosophie”. W trzy łata później opublikował przy współpracy Marcela Péguy i Georgesa Izard książkę „La Pensée de Charles Péguy”. Pod wpływem twórczości Péguy, Mounier podjął krytykę „ustanowionego nieładu” w życiu duchowym i politycznym społeczeństwa. W 1932 r. założył miesięcznik „Esprit”, z którego losami związana była cała jego późniejsza działalność badawcza, publicystyczna, i polityczna.

Bibliografia książek i artykułów Mouniera opublikowana została w „Esprit” (décembre 1950). Poza dziełem o Péguy, Mounier wydał 14 książek: „Révolution personnaliste et communautaire”, 1935: „De la propriété capitaliste a la propriété humaine”, 1936: „Manifeste au service du personnalisme”, 1936: pacifistes ou bellicistes?”, 1939: „L’Affrontement chrétien”, 1944: „Morceaux choisis de Montalem- bert”, 1945: „Liberté sous conditions”, 1946: „Traité du caractere”, 1946: „Introduction aux existentialisme”, 1946: Qu-est-ce que le personnalisme?”, 1947: „L’Eveil de l’Afrique noire”, 1948: „La petite peur du XXe siecle”, 1948: „Le personnalisme”, 1949: „Feu la chrétienté”, 1950.

Mounierowi poświęcony został m. in. specjalny numer „Esprit” (174, décembre 1950), a także książka Candide’a Moix „La pensée d’Emmanuel Mounier” (Editions du Seuil, Paris 1960). Po polsku ukazał się wybór prac Mouniera pt. „Co to jest personalizm?” (Biblioteka „Więzi”, Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 1960).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>