Krytyczny radykalizm

Tak charakterystyczne dla szkoły marburskiej zamknięcie się w zakresie teorii i to teorii widzianej ze stanowiska tylko pewnych dyscyplin specjalnych, tj. matematyki i matematycznego przyrodoznawstwa zostało w ostatniej koncepcji Na- torpa całkowicie przezwyciężone. Żadna szczegółowa postać obiektywizacji, choćby tak doskonała jak myślenie matematyczno-przyrodnicze, nie powinna ograniczać horyzontu filozofowania. Filozoficzna refleksja Natorpa obejmowała już całość duchowego kosmosu, wykroczyła poza granice zakreślone przez scjentyzm początku XX w.

Taka więc zawrotna koncepcja była ostatnim słowem wypowiedzianym przez Natorpa. Marburski postulat, by nigdy nie rezygnować z poszukiwania coraz to głębszych źródeł, coraz bardziej podstawowych uzasadnień znalazł w późniejszej filozofii Natorpa swe pełne uwieńczenie.

Krytyczny radykalizm jest jedynie ogólnym programem, którego stopień wykonania może zadecydować o wartości dzieła filozofa. Tym więc w pierwszym rzędzie zająć się winna jego krytyka. Już teraz jednak można powiedzieć, że jeśli dzieło Natorpa jest pomyłką, to jest to pomyłka w wielkim stylu, pełna odwagi próba dogłębnego zrozumienia wszechbytu, gdyż nie tylko myśl Natorpa współdziała w tym dziele, ale potrafił się on oprzeć na tradycji całego prawie europejskiego i nie tylko europejskiego idealizmu. W pierwszym zaś rzędzie nawiązał do nauk Fichtego i Hegla. Zwrot ku temu ostatniemu był również cechą charakterystyczną końcowego okresu rozwoju działalności Natorpa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>