Izajasz – jeden z największych proroków Starego Testamentu

Jednym z największych proroków Starego Testamentu był niewątpliwie Izajasz. Urodzony około 770 r. przed Chrystusem w Jerozolimie, syn Amosa. W 740 r. powołany przez Jahwe na proroka. Misję tę spełniał przez ponad 40 lat, działając aktywnie na niwie politycznej. Jego spuścizna literacka jest bogata w treści etyczne i teologiczne. Najważniejsze z nich to wątki mesjańskie.

W okresie wojny syro-efraimskiej (735/734) przepowiedział narodziny Zbawiciela z Dziewicy oraz jego śmierć męczeńską: Oto Panna pocznie i porodzi Syna i nazwie Go imieniem Emma- nuel (Iz 7,14). Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wiełką (…) Albowiem Dziecię nam Się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedwieczny Doradca, Bóg mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju. Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki (Iz 9,1-6).

Izajasz przepowiada też cierpienie i śmierć męczeńską Sługi Pańskiego tak dokładnie, jak żaden z proroków: Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem. On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich. Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, a nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygających ją, tak On nie otworzył ust swoich. Po udręce i sądzie został usunięty, a kto się przejmuje Jego losem? Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących, za grzechy mego ludu został zbity na śmierć. Grób Mu wyznaczono między bezbożnymi, i w śmierci swej był na równi z bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w Jego ustach kłamstwo nie powstało. Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy, ujrzy światło i nim się nasyci. Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie. Dlatego w nagrodę przydzielę Mu tłumy, i posiądzie możnych jako zdobycz, za to, że Siebie na śmierć ofiarował. A On poniósł grzechy wielu i oręduje za przestępcami (Iz 53,3-12).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>