Dwa rodzaje aspiracji osoby

Z jednej strony mają one swe źródło w osobie ludzkiej, jako właśnie ludzkiej osobie, czyli osobie ukształtowanej na danym, specyficznym szczeblu bytu: powiadamy, że są one związanymi z naturą dążeniami człowieka, dążeniami specyficznie ludzkimi. Z drugiej strony dążenia człowieka mają swe źródło w osobie ludzkiej właśnie jako osobie, czyli bycie uczestniczącym w tej transcendentalnej doskonałości, którą jest osobowość, a która nieskończenie lepiej niż w nas urzeczywistniona jest w Bogu: powiadamy, że są to dążenia nadnaturalne i metafizyczne.

Aspiracje związane z naturą zmierzają do wolności względnej i dostosowanej do warunków tego świata, a ciężar materialnej natury zadaje im od razu potworną klęskę, albowiem żadne zwierzę nie rodzi się bardziej nieszczęsnym i mniej wolnym od człowieka: naprawienie te’ klęski jest celem wysiłków zmierzających do zdobycia wolności w dziedzinie życia społecznego.

Tkwiące w nas, nadnaturalne dążenia osoby zmierzają do wolności nadludzkiej, wolności czystej i prostej: a komuż przysługuje z natury taka wolność, jeśli nie jedynie Temu, który jest samą w sobie, istniejącą przez siebie Wolnością niezależności? Człowiek nie ma żadnego prawa do wolności właściwej Bogu: a kiedy dzięki nadnaturalnemu pragnieniu dąży do takiej wolności, dąży on – jak się mówi – w sposób nieskuteczny, nie wiedząc nawet, na czym ona polega. W ten sposób boska transcendencja narzuca od razu tkwiącym w nas metafizycznym dążeniom osoby uznanie swej decydującej klęski. Jednakże klęska ta nie jest klęską nie do naprawienia, przynajmniej wówczas, gdy zwycięzca przychodzi z pomocą zwyciężonemu. Celem ruchu zmierzającego do zdobycia wolności w dziedzinie życia duchowego jest właśnie naprawienie tej klęski.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>