Człowiek jest stworzony, aby przekraczać siebie

Drugi z tych nurtów zmierza do stopniowej uniwersalizacji grup ludzkich przez włączanie ich do coraz szerszych wspólnot, przygotowując jako cel końcowy wspólnotę ogólnoludzką. Równocześnie zmierza do coraz dalszego rozwoju osoby w świecie coraz bardziej ujarzmionym przez człowieka, przygotowując w przyszłości uniwersalną organizację rzeczy.

Te dwie tendencje – jedna skierowana na zewnątrz, druga do wewnątrz – stanowią nieroz- dzielne składniki życia osobowego. Jeśli się sobie przeciwstawiają, to tylko w odbiciu naszej wyobraźni, która jest przystosowana raczej do ujmowania przedmiotów materialnych niż do wyrażania osoby. Wyłączność jednej lub drugiej tendencji wprowadza podstawowe zachwianie równowagi w sytuacji jednostek i społeczeństw.

Człowiek jest stworzony, aby przekraczać siebie. Ma przed sobą drogę, która pozwala wyjść poza adaptację, poza indywidualną śmierć, poza to, co już zdobył i co jest przeszłością. Różne tradycje personalistyczne w różny sposób mogą pojmować to przekraczanie siebie. Niektóre z nich skierowują je ku transcendencji Absolutu, inne je nastawiają tylko na wyprzedzanie siebie samego tym potężnym odruchem, w którym duchowość objawia się w swych bezpośrednich cechach: w życiu wewnętrznym, w wolności, w wielkoduszności. Dążenie do ciągłego postępowania naprzód, które zmusza człowieka do wyjścia poza siebie, zobowiązując go równocześnie do nieustannego odnawiania się – to dążenie stanowi siłę jednoczącą i wciąż na nowo przywraca zachwianą równowagę dialektyczną pomiędzy kierunkiem nastawionym na zewnątrz, a tym, który zwraca się do wewnątrz.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>