Category Filozofia

Leninowska definicja materii

W ten sposób Lenin przypisuje materii szereg cech nie odzwierciedlonych bezpośrednio w formule najczęściej nazywanej „leninowską definicją materii”. Kiedy śledzimy ten wątek rozważań autora Materializmu a Empiriokrytycyzmu dochodzimy do wniosku, że jego poglądy na temat tego, co to znaczy być materialistą w filozofii, daleko wykraczają poza tę odpowiedź, jaką uzyskuje się na to pytanie, ograniczając się do badania jego gnozeologicznych sformułowań dotyczących treści pojęcia materii.

czytaj więcej

PAUL NATORP – FILOZOFIA CZ. II

Poty zaś, sądził Platon, nie nastanie kres państwa nikczemności, póki bądź filozofowie nie zdecydują się zostać królami, bądź też królowie nie staną się filozofami. Można to powiedzenie, w całkowitej zgodzie z sensem nadanym mu przez jego twórcę, w ten sposób uogólnić: życie doczesne człowieka może dotrzeć do dobra i swej wewnętrznej prawdy tylko wtedy, jeśli się całkiem przepoi filozofią i jeśli właśnie przez to filozofia całkowicie przemieni się w życie.

czytaj więcej

Człowiek jest stworzony, aby przekraczać siebie – kontynuacja

Tu właśnie widzimy pojawienie się dwóch alienacji zagrażających stale człowiekowi. Jedna z nich została szczególnie uwypuklona przez tradycję myśli marksistowskiej. Ujawniła się ona w dziewiętnastowiecznym świecie, gdzie coraz dalej postępowało naprzód rozdarcie, każdego dnia bardziej warunkujące indywidualne losy ludzi, pomiędzy z jednej strony technicznymi możliwościami ekspansji, z drugiej zaś – wysubtel- nianiem się życia subiektywnego, które odwołując się do duchowości, w istocie stopniowo paraliżowało życie duchowe. Jest to alienacja idealistyczna: pojęcie to jednak jest zbyt wąskie. Rzeczywiście w płaszczyźnie myśli objawia się ona swojego- rodzaju dekadenckim prymatem czystych idei nad myślą zaangażowaną i nad doświadczeniem, objawia się także pasożytniczym rozwojem intelektualnego przeżuwania, dialektyką pozbawioną oparcia, myślą bez konkretnego celu i ideałami bez skuteczności. W podobny sposób życie uczuciowe obraca się w pustce: inflacja sentymentalnego romantyzmu idzie w parze z inflacją ideologiczną, a jedno i drugie wyrasta na podłożu niemieckiej filozofii romantycznej. W rezultacie pewien rodzaj wyjałowionego spirytualizmu, odwołując się do idei „życia wewnętrznego”, zdołał doprowadzić do pomieszania pojęć. Sferę przeżyć wewnętrznych, która stanowi istotę życia osobowego, utożsamiono z wynikającą z luksusu i bezczynności skłonnością jednostki do zajmowania się własnymi komplikacjami wewnętrznymi i do dekadenckiej pobłażliwości względem siebie samego. Wszystkie słowa zaczęły dźwięczyć fałszywie. Im częściej mówiono o tajemnicy, tym bardziej ograniczano prawdziwą tajemnicę człowieka za pośrednictwem prymitywnego mitu: im bardziej rozprawiano o szczerości, tym szerzej rozprzestrzeniało się zakłamanie: im bardziej zajmowano się kulturą, broniąc jej rzekomo, tym bardziej – pod pozorem obrony osoby ludzkiej – w istocie ją upośledzono. Na tym polega podstawowa deformacja zachodniej kultury i duchowego rozwoju w ciągu ostatnich dwóch wieków. Wzbraniając się przed uznaniem tej deformacji, doprowadzono do tego, że zdrowa reakcja na ten stan rzeczy była wroga i wyzywająca. Ale na skutek zaciętości walk musiała ona nieuchronnie usztywnić się w postaci uproszczonego materializmu. Powstała próżnia, która miała sprowadzać duchowe i socjologiczne burze w postaci faszyzmów, a te z kolei rozpętały dalsze kataklizmy.

czytaj więcej

MOHMERA TRAGICZNY OPTYMIZM CZ. II

Wszelka próba wtłoczenia mounierowskiego personalizmu w sztywne ramy systematycznego wykładu grozi zniszczeniem tego, co stanowi istotną cechę dzieła Mouniera. W intencji swego twórcy personalizm ten nie miał być doktryną, nie został objawiony światu jako zamknięty system myśli. Mou- nier przeciwstawiał go wszelkiemu „aparatowi myśli i działania funkcjonującemu w roli automatycznego dystrybutora rozwiązań i nakazów”. Personalizm był dla Mouniera nie gotową odpowiedzią na pytania, lecz poszukiwaniem odpowiedzi. Poszukiwaniem zakładającym ryzyko błędu i gotowość porzucenia osiągniętych już rozwiązań dla innych, bardziej adekwatnych.

czytaj więcej

Wizje w życiu świętych – kontynuacja

Spośród wielu snów i wizji, które były udziałem ks. Bosko, wybrałem dwie wizje oraz jedno przeżycie na jawie, którego świadkami byli koledzy z okresu studiów seminaryjnych. Wśród kilkuset wychowanków ks. Bosko jeden młodzieniec wybijał się szczególnie swoim zachowaniem, postępowaniem, pilnością, gorliwością i pobożnością. Był nim Dominik Savio urodzony w 1842 r. w Riva di Chieri. Jego świt wiecznego blasku nastąpił 9 marca 1857 r. w Mondonio d’Asti. Pius XII beatyfikował go w 1954 r. Święty Dominik był ulubionym uczniem ks. Bosko. Otóż z nocy 5 na 6 grudnia 1876 r. Don Bosko miał sen, którego do końca życia nie zapomniał. Oddajmy mu głos:

czytaj więcej

Aspekty hierarchiczne

Wewnętrzny L Funkcja utrzy- I Funkcja inter- mywania układu i kierowania napięciami pretacyjna został zinstytucjonalizowany mniej lub bardziej pełny system wartości. Ponieważ społeczeństwo często składa się z milionów ludzi, na stopniach niższych zróżnicowanie i segmentacja muszą być znaczne. Jeśli jednak ma być zachowana jego jedność jako systemu, to musi ono posiadać wspólną kulturę, system instytucjonalny o wysokim poziomie ogólności oraz pewną konkretną organizację zbiorowości jako całości. Omawiane tutaj rozmaite stopnie mogą być interpretowane jako stanowiące struktury pośredniczące, konieczne dla przystosowania zarówno z punktu widzenia ich specyfiki i różnorodności, wymaganej na stopniu najniższym, jak i jedności i integracji na szczeblu najwyższym.

czytaj więcej